in het begin waren er geen woorden. er was alleen een ondefinieerbare leegte. een leegte vol leven dat ik niet kende. eigenlijk zou dat beangstigend moeten zijn en met alle plotselinge kennis die mijn hoofd is binnengestruind, besef ik erg goed dat voor het gros van de mensen deze leegte inderdaad angstaanjagend is. voor mij is het een kwestie van ontleden; ik neem mijn omgeving in oogschouw en bij elke handeling die iemand naar iemand anders toe verricht, druk ik even op de stopknop in mijn hoofd. nog eens. en nog eens.
gecompliceerd. nooit had ik gedacht dat jullie mensen zo ingewikkeld in elkaar zouden zitten. net als elk levend wezen vind ik het moeilijk om een situatie juist in te schatten. en net als de meesten onderschat ik gemakkelijk bepaalde situaties. vooral diegene waar gevoelens mee gemoeid zijn. nu ik als sakura een plaatsje verover in deze stad en me meng in jullie leven, zie ik dat jullie elke keer opnieuw worstelen met dat gegeven, hardnekkiger en hartstochtelijker dan ik me ooit had kunnen voorstellen. dat komt omdat jullie geen scheidingslijn trekken in jullie binnenste. de kern van het menselijke leven bestaat uit wazig licht waarin aarde en lucht, vuur en water een warrige brij vormen. geen scheiding daartussen, geen heldere bel vol vredig genoegen. daarom ondergaan jullie de pijn van on-aardse emoties zo sterk.
bekijk het zo: je huid dekt je innerlijk af. beweeg je hand en zie, nee, voel de botjes bewegen. voel je vingers, hoe ze de zwaartekracht waardeloos achten wanneer je ze van punt a naar punt b beweegt. je lichaam is niet slechts een omhulsel, het is jóu, gematerialiseerd. het is een begrensde projectie van jezelf. waar je huid stopt, stopt je emotie. je kan dat wat je voelt niet zomaar delen. het is geen willekeur. je moet ervoor kiezen. en dat is de mens. een keuze.
misschien moet ik hier nuanceren. toen ik vanmiddag door de stad dwaalde en probeerde me de typische sfeer eigen te maken, stuitte ik op een innige omhelzing tussen een jonge man en een jonge vrouw. ze grepen naar elkaar. zij beet in zijn lip, hij beet terug, ze klauwden in elkaars haar en gaven een hitte af die me verbaasde. ze vonkten in dat kleine donkere straatje en het gevoel dat hun lichaam en geest beheerste, vloog op me af en raakte me vol in mijn buik. hier werd duidelijk gedeeld, zou dat het overstijgen van zichzelf zijn? dat vroeg ik me af terwijl ik geschrokken enkele stappen achteruit deed. er zat een vuurbal in mijn lijf, ter hoogte van mijn maag. ik voelde me een beetje misselijk. aangevallen. ik begreep alleen niet waarom mijn lichaam niet wilde dat de aanval werd gestaakt.
maar goed, de ontdekkingen in deze wereld liggen te wachten tot ik ze van de grond raap of uit de lucht pluk en de rillingen die mijn huid deden samentrekken, zijn een gewaarwording die ik later van dichterbij zal bekijken. ik zal mezelf eraan moeten herinneren dat structuur hier niet als zodanig geldt. mensen zijn wezens gebaseerd op het maken van beslissingen, toch ontsnapt er constant wilde energie die levens boetseert naar de normen van de hoogste bieder: het lot, oftewel de oerkracht.
in het begin waren er geen woorden. nu sluipen ze de kamers van mijn hoofd binnen. sommige geruisloos en geniepig, andere stuntelend en vallend. brekend. ze verzamelen zich, kriebelend en wringend. ze wachten op het juiste moment. ze wachten. op jou.
Geplaatst in tegenwoordige tijd
