vandaag ben ik een winner. ik vond werk! ik had nooit gedacht dat het me zo snel zou lukken, maar kijk, na twee weken gewroet en gesnuffel om mijn lange lichaam hier thuis te laten voelen, heb ik een job én het vooruitzicht op een probleemloze integratie in de absurditeit van het mensdom.

waar ik vandaan kom, vloeit alles in elkaar over, in een niet aflatende stroom van kosmisch levensstof. kleuren bestaan er niet omdat de kleurelementen elkaar in een razendsnel tempo achterna gaan. de kunst bestaat erin om in die transformerende lichtdeeltjes te kruipen en te zwelgen in het sterrenzilver of het verlaten nachtblauw. ik vermoed dat de combinatie van zintuiglijke waarnemingen en intense emoties die je als mens ondergaat, het meest lijkt op het introspectieve schouwspel van de kleurenjacht, waar ik overigens erg aan verknocht was.

hier niets van dat alles. om te kunnen overleven, moet je geld verdienen. en om geld te verdienen, moet je gaan werken. dag in, dag uit. dag in, dag uit. de mens is een systeem dat in een ander systeem draait. pas op, alle radertjes passen goed in elkaar en meestal is het hele gedoe net genoeg geolied om een mensenleven zonder al te veel bizarre catastrofes te laten voorbijglijden. sommigen hebben echter pech. ik ontmoette vandaag nog zo’n personage. de arme man was voor de derde maal in de steek gelaten door zijn vrouw. met de eerste vrouw had hij twee dochters. nadat zij met hun spaarcenten drie tickets naar texas had geboekt en de rest in haar koffer had laten verdwijnen, zag hij zijn kinderen nooit meer. de tweede vrouw had hem een zoon geschonken die hij enkel zag als hij de moeite deed om zijn wagen stiekem aan de schoolpoort te parkeren tijdens zijn veel te korte lunchpauze. de moeder van zijn zoon was nu immers getrouwd met zijn vroegere beste vriend, die hem, tussen haakjes, ook geen blik meer waardig achtte. de derde vrouw tenslotte, de vrouw waar hij naast begraven had willen worden, die liedjes voor hem zong terwijl ze kookte en zacht zijn wang aanraakte wanneer zijn gedachten met crashgevaar rondcirkelden in zijn hoofd, verdween vorige maand. een week na haar raadselachtige verdwijning ging hun gezamenlijke appartement in vlammen op en verloor de man alle materiële herinneringen aan de laatste liefde van zijn leven.

kijk, dat noem ik geen oerkracht meer. dat vind ik meer iets voor een geniepige, jaloerse griekse godin. ik gok op aphrodite. ze wilde hem als minnaar, ze wilde waarschijnlijk dat gestroomlijnde lijf in haar eigen bed en kon het niet verkroppen dat hij een aardse, bevredigende liefde verkoos boven haar illusionaire goddelijkheid. uiteraard spreken we in dit geval over een uitzondering. een uitzondering die opvallend veel pech in zijn strot geduwd krijgt. uit zo’n uitzonderingen ontstaan legendes. in zekere zin kun je dus zeggen dat uit dergelijke uitzonderingen cultuur geboren wordt. niet waar?

ik dwaal af. ik heb werk. het is werk dat ik graag doe want het heeft te maken met taal. en wat is er nu wonderlijker dan taal? wat is er nu wonderlijker dan een reeks woorden die samen iets levend worden en zich bewegen tussen twee personen? ik ben euforisch en zodoende ben ik voorlopig tot niet veel anders in staat dan vrolijk rondstampen in mijn appartementje, rode wijn drinken en sigaretten roken. het is heerlijk, dit mensenleven! toch vrees ik dat mijn intrinsieke aanhankelijkheid me snel parten zal spelen. als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat het nooit lang duurt voor ik me hecht aan aangenaamheden en ooit… zal ik alles achter moeten laten.